Najlepsze wycieczki na zorzę polarną w Tromsø

Nasz statek nocował w Tromsø, więc zarezerwowaliśmy pościg bez limitu. Nad miastem chmury, więc przewodnik zawiózł nas prawie pod granicę z Finlandią. Każdy kilometr był tego wart.

Byliśmy na rejsie „za zorzą” i mieliśmy dwa wieczory w porcie. Pierwszej nocy kapitan zapowiedział chmury i mżawkę, a pół statku dało sobie spokój. My i tak mieliśmy zarezerwowany minibus dla małej grupy. Przewodnik przez pierwszą godzinę sprawdzał w telefonie mapy zachmurzenia, a potem ruszył w głąb lądu. Około jedenastej niebo otworzyło się nad zamarzniętym jeziorem, a zorza z bladoszarego łuku zmieniła się w zielone kurtyny falujące tuż nad naszymi głowami. Gorąca czekolada, ognisko i portrety, które wyglądają jak ze studia. O wpół do trzeciej byliśmy z powrotem pod Scandic, a na statek doszliśmy w pięć minut. Weźcie porządne buty, kombinezony nie zakrywają stóp.

Obóz reniferów idealnie pasował do naszego planu: statek odpływał o północy, a my, zgodnie z obietnicą, byliśmy w mieście o 22:30. Karmienie reniferów było hitem, a gulasz pyszny. Tylko cztery gwiazdki, bo przez cały wieczór było pochmurno, a obóz nie może pojechać gdzie indziej. Wiedzieliśmy o tym przy rezerwacji.

Dwadzieścia minut minibusem, cicha plaża nad fiordem i całe niebo zrobiło się zielone. Żona się popłakała. Ja chyba też.

Wybraliśmy rodzinną wycieczkę, bo wycieczka statkowa była wyprzedana, i bardzo się z tego cieszę. Nasza przewodniczka dorastała tuż pod Tromsø i opowiadała, jak jej babcia jako dziecko chowała się przed zorzą. Domowe ciasto o północy, lekki posiłek, który nas rozgrzał, a na koniec wysadzili nas przy samym postoju taksówek, żebyśmy mogli wrócić do Breiviki. Zdjęcia przyszły następnego ranka, zanim jeszcze wypłynęliśmy z portu.

Trzy noce w Tromsø między dwoma rejsami. Pierwszej nocy pojechaliśmy dużym autokarem, nie zobaczyliśmy nic poza chmurami i trzeciej nocy pojechaliśmy jeszcze raz za darmo. Ta noc była niesamowita. Za tę cenę nie mam się do czego przyczepić.

Elektryczny statek był dla nas idealny, bo mój mąż porusza się na wózku, a załoga bardzo ułatwiła wejście na pokład. Ciepłe salony, dobra zupa, a gdy pojawiła się zorza, wszyscy wyszli na pokład. Nie był to najmocniejszy pokaz, ale zorza nad fiordem i rozświetlone Tromsø za nami to było coś wyjątkowego.

Świetny przewodnik i prawdziwy wysiłek, żeby znaleźć czyste niebo. Jechaliśmy daleko, prawie trzy godziny w każdą stronę, czego do końca się nie spodziewałem. Jeśli statek odpływa wcześnie następnego ranka, będziecie zmęczeni. Zorza była jednak tego warta.

Jako osoba z Arizony bałam się zimna. Kombinezon termiczny plus moje własne warstwy grzały mnie przez prawie dwie godziny na zewnątrz. Hot dogi z ogniska smakowały lepiej niż każda kolacja na statku.

Zarezerwowaliśmy przez tę stronę, a nie przez statek, bo statkowy autokar na zorzę był droższy i zabierał większą grupę. Statek stał w porcie do 2:00 w nocy, więc wybraliśmy pięciogodzinny pościg spod Scandic, kilka kroków od miejsca, gdzie cumowaliśmy. Przewodnik od początku mówił uczciwie: miejscami chmury, umiarkowana aktywność i plan, żeby jechać na wschód. Znaleźliśmy prześwit nad zamarzniętą rzeką i mieliśmy około czterdziestu minut łagodnych zielonych wstęg, z jednym różowym rozbłyskiem, który aparat uchwycił o wiele lepiej niż nasze oczy. Wróciliśmy z godziną zapasu. Dokładnie tego chcieliśmy.

Nie bez powodu to wycieczka z największą liczbą opinii. Pomarańczowe kurtki przed The Dock, łatwo trafić, nowy minibus i przewodnik, przy którym śmialiśmy się przez całe czekanie.

Nasz statek miał długi wieczorny postój w Tromsø, więc obóz reniferów był bezpiecznym wyborem. Lavvu z ogniskiem w środku, pieśń joik, opowieści o wypasie reniferów, wszystko bardzo poruszające. A o 21:00 nad obozem pojawiła się zorza, najpierw słaba, potem całkiem jasna. Mieliśmy szczęście.

Piękna wycieczka i świetne zdjęcia. Jedna rada: w terenie naprawdę nie ma toalet, oni nie żartują. Idźcie przed wyjazdem z miasta, zwłaszcza jeśli na statku wypiliście kilka filiżanek herbaty.

Moi rodzice słabo mówią po angielsku, więc wybraliśmy autokar z audioprzewodnikiem po chińsku. Zrozumieli wszystko o tym, jak powstaje zorza, a toaleta na pokładzie bardzo ułatwiła im tę długą noc.

Nasza druga próba. Poprzedniej nocy, na wycieczce ze statku, nie zobaczyliśmy nic. Tym razem przewodnik sprawdził kamery, przejechał do Finlandii, a my staliśmy pod pełną koroną zorzy, która wirowała prosto nad nami. Weźcie paszport. Nikt go nie sprawdzał, ale dobrze było go mieć.

Mała grupa, ciepłe kombinezony, przewodniczka, która kocha swoją pracę. Ani chwili nudy, nawet przez dwie godziny, zanim pojawiła się zorza.

Rejs był wygodny, a od naszego statku łatwo było dojść pieszo. Zorzę zobaczyliśmy, ale dość słabą, a załoga przyznała, że tej nocy wycieczka autokarem w głąb lądu mogłaby się lepiej sprawdzić, bo nad wybrzeżem wisiały chmury. I tak był to piękny wieczór, z oświetloną Katedrą Arktyczną w drodze powrotnej.

Zarezerwowaliśmy pościg bez limitu podczas nocnego postoju i był to najlepszy punkt dwutygodniowego rejsu. Przewodnik wytłumaczył nam ustawienia aparatu, pożyczył statyw, a i tak zrobił nam lepsze zdjęcia, niż udało się nam samym. Na statek wróciliśmy około 3:00 w nocy, zmarznięci, szczęśliwi i już planujący powrót.